> 
Medycyn Ortopedyczna
Co to jest Medycyna Ortopedyczna?
"Medycyna Ortopedyczna" to metoda diagnostyczna, która przez swoją prostotę możemy uznać za genialną.
Przez zaproponowany w metodzie wywiad i badanie funkcjonalne uzyskujemy kompletną informacje na temat badanego pacjenta. Symptomy i objawy są interpretowane i skatalogowane w formie "wzorców klinicznych". "Wzorzec kliniczny" jest szczególnym zachowaniem się zaburzeń lub grup zaburzeń. Dla wszystkich obrazów klinicznych metoda oferuje lokalne, bezpośrednie, sprawne i korzystne ekonomicznie leczenie.
Różnicowanie można przeprowadzić przez szczegółowy wywiad i badanie funkcjonalne, a dokładną lokalizacje podrażnionych struktur można poznać albo przez obecność objawów lokalizujących albo przez palpację. W tak łatwy sposób można przejść do diagnozy takiej jak zapalenie ścięgna m. supraspinatus leżące na przyczepie i dokładniej na włóknach powierzchownych. Wówczas możemy mówić o szczegółowej diagnozie. Tylko wtedy możliwe jest precyzyjne leczenie, które daje maksimum skuteczności przy minimum terapii.
Na kursach Medycyny Ortopedycznej uczymy myśleć klinicznie i przez to odkrywać możliwości diagnostyki różnicowej nie tylko w stawach obwodowych, ale również przy podrażnieniach kręgosłupa we wszystkich zmianach i intensywności.
Tak, więc po cyklu szkoleń możemy zróżnicować i zastosować równocześnie dopasowane leczenie dla każdej patologii, m.in.:
* Zapaleniami ścięgien, a kaletki
* Zmianami zwyrodnieniowymi, a wolnymi ciałkami stawowymi
* Zapaleniami stawu reumatycznymi, a mechanicznymi
* Przepuklinami, a zmianami degeneracyjnymi w dysku
* Niestabilnością, a stenozą lędźwiową
* i.t.d.
Diagnostyka
Podstawowym założeniem Medycyny Ortopedycznej jest leczenie wzorca klinicznego, zamiast obrazu medycznego.
Prawidłowa droga do uzyskania dokładnej diagnozy:
* dobry wywiad
* badanie funkcjonalne wszystkich struktur w okolicy uszkodzenia.
Nieprawidłowa droga do uzyskania diagnozy to palpacja bolesnego regionu bez uprzedniego przeprowadzenia badania funkcjonalnego.
Poniżej zostana przedstawione zasady diagnostyczne i podstawowe pojęcia Medycyny Ortopedycznej:
* szukać nierozerwalnych prawdopodbieństw
Nierozerwalne prawdopodobieństwa (inherent likelihoods)
Pojęcie określające możliwości lub ich brak występowania objawów jakie podaje pacjent. W badaniu porównujemy objawy z budową anatomiczną, funkcją uszkodzonego obszary ciała. Jeśli opisywane dolegliwości pokrywają się z anatomią, funkcją i zostają potwierdzone w badaniu funkcjonalnym to mówimy o tzw. nierozerwalnym prawdopodobieństwie w innych przypadkach o nierozerwalnym nieprawdopodobieństwie (inherent unlikelihoods).
* zwracać uwagę na pojawiające się dzwonki alarmowe
Dzwonki alarmowe
W badaniu niekiedy występują określone symptomy albo kombinacje symptomów i objawów wskazują na poważne uszkodzenia. Medycyna Ortopedyczna określa takie sytuacje jako dzwonki alarmowe.
* szukać objektywnych objawów
* oceniać czucie końcowe
Czucie końcowe
Czucie końcowe (end-feel) opisuje uczucie, które badający ma na końcu zakresu ruchów pasywnych i informuje go o strukturach, które są lub nie są ograniczone ruchowo.
* używać testów funkcjonalnych
* szukać objawów lokalizujących, a palpacji tylko wtedy, kiedy jest konieczna
Objaw lokalizujący (localizing sign)
Jest to objaw występujący w czasie wykonywania testów aktywnych lub/i pasywnych, który wskazuje dokładne miejsce uszkodzenia w zajętej strukturze. Daje to tak kompletną diagnozę, że możliwe jest bezpośrednie leczenie uszkodzenia bez poprzedzającej go palpacji.
* używać zasady selektywnego napięcia
* używać ruchów fizjologicznych
* oceniać struktury inert - niekurczliwe i kontraktil - kurczliwe
Struktury INERT: torebka stawowa, więzadła, kaletki maziowe, opona twarda, osłonka oponowa i korzenie nerwowe, nerwy obwodowe
Struktury KONTRAKTIL: ścięgno, brzusiec mięśnia, przejście mięśnia w ścięgno, przyczep ścięgna do kości.
* skoncentrować się na tym bólu
* prosić pacjenta o współpracę
* brać pod uwagę osobowość pacjenta
* utrzymywać równowagę pomiędzy łatwowiernością i nadmiernym sceptycyzmem
* prosić o badania obrazowe, kiedy to konieczne
Terapia
|
Leczenie w Medycynie Ortopedycznej jest niezależnie od zastosowanych środków efektem szczegółowych poszukiwań diagnozy w czasie badania klinicznego. Dlatego nie jest ważne co się stosuje, ważne jest dlaczego. Stosowanie terapii bez wcześniejszego postawienia diagnozy jest niebezpiecznym dla zdrowia pacjenta BŁĘDEM ! W terapii wykorzystywane są poniżej przedstawione środki terapeutyczne: * głęboki masaż poprzeczny, * mobilizacje/manipulacje, * naciąganie torebki, * trakcja, * a dla lekarzy poprzez infiltrację czy wstrzyknięcia dostawowe. Głęboki masaż poprzeczny jest specyficzną techniką mobilizacji tkanek, która jest przeprowadzana poprzecznie do ich przebiegu (Mięśnie / Ścięgna / Więzadła), przez co próbujemy utrzymać lub/i odtworzyć naturalną ruchomość. Wskazania to: * Małe uszkodzenia mięśniowe * Uszkodzenia ścięgien i pochewek ścięgnistych * Uszkodzenia więzadeł Manipulacja Celem manipulacji jest redukcja (zmniejszenie) przepukliny. Manipulacje przeprowadzamy praktycznie zawsze na trakcji. Manipulacje są bezpieczne, kiedy, właściwy manewr wykonany prawidłowo technicznie wykonywany jest z właściwych wskazań. Trakcja W przypadku, kiedy wywiad i badanie każe nam przypuszczać wystąpienie przepukliny jądra miażdżystego, jako leczenie zostanie wybrana trakcja. Zostanie ona zastosowana u pacjentów ambulatoryjnych. Mechanizmem i efektem trakcji jest aktywna dekompresja. Infiltracja (wstrzyknięcia dostawowe) Kortykosteroidy stosowane przez OM Cyriax są środkami mocno hamującymi lokalne zapalenie. Na poziomie komórkowym działanie głównie polega na zwiększeniu oporu membrany lizosomu z martwych komórek, tak że uwalnia się mniej enzymów cytotoksycznych. Wobec tego powstaje mniej efektu zapalnego na lokalne naczynia krwionośne, mniej fagocytów, mniej wysięku i w końcu mniej fibryny. Przy prawidłowych wskazaniach i dokładnej technice, stosując je lokalnie nie musimy obawiać się działań ubocznych. Technika * Dobra znajomość anatomii topograficznej * Dobra technika palpacji * Pozycja wyjściowa pacjenta musi być taka, aby osiągnąć igłą uszkodzone struktury, a ominąć wrażliwe struktury * Absolutna sterylność * Igła o odpowiedniej długości i tak cienka jak to możliwe * Prawidłowa pojemność * Infiltracja = płyn zostaje podzielony (rozchodzi się) na całe uszkodzenie i podany w formie kropelkowej i wachlarzowatej |
Program szkolenia
|
6 modułów (pięciodniowych) + 1 moduł egzaminacyjny zawierających: |
