Fizjoterapia po rekonstrukcji włóknami węglowymi zerwanego ścięgna Achillesa

Coraz większe obciążenia nakładane przez współczesny sport wyczynowy na narząd ruchu człowieka w okresie wzrostu i po jego zakończeniu, doprowadzają do uszkodzeń ciała wyłączających zawodnika na długo lub na zawsze z uprawiania danej dyscypliny sportu. Słowa kluczowe: fizjoterapia pourazowa, materiały węglowe, ścięgno Achillesa.

Wstęp
Coraz  większe  obciążenia  nakładane  przez  współczesny  sport  wyczynowy  na  narząd  ruchu  człowieka  w  okresie  wzrostu  i  po  jego  zakończeniu,  doprowadzają  do  uszkodzeń  ciała  wyłączających  zawodnika  na  długo  lub  na  zawsze  z  uprawiania  danej  dyscypliny  sportu.  Liczba  urazów  sportowych  i  uszkodzeń  narządu  ruchu  w  ostatnich  latach  wzrosła  kilkakrotnie.  Najwięcej  odnotowuje  się  fatalnych  w  skutkach  dysfunkcji  związanych  z  sumowaniem  się  mikrourazów.  Bezsprzecznie  jest  to  związane  z  wielkim  zainteresowaniem  i  popularyzacją  sportu,  również  sportu  rekreacyjnego.
Obecnie  szacuje  się  (Hollman  1988),  że  liczba  zawodników  wysokiego  wyczynu  ulegająca  poważnym  dysfunkcjom  waha  się  w  granicach  30  -  70  %.  Do  obrażeń  dochodzi  najczęściej  na  skutek  podejmowania  treningu  i  ćwiczeń  fizycznych  bez  należytego  przygotowania,  a  wykonywanych  z  nadmierną  gorliwością  i  pragnieniem,  aby  uzyskać  dobry  wynik  za  wszelka  cenę,  często  bezpośrednio  po  przebytej  chorobie  lub  niecałkowicie  wyleczonym  uszkodzeniu  aparatu  ruchu.
Ortopedia  jest  właściwie  jedyną  dziedziną  medycyny,  której  udaje  się  naprawianie  uszkodzeń  narządowych  i  tkankowych  w  takim  stopniu,  że  możliwy  jest  powrót  na  boisko  dużego  odsetka  zawodników  wysokiego  wyczynu.
Należy  zdać  sobie  sprawę,  że  wbrew  wielkim  postępom  medycyny  na  przestrzeni  naszego  wieku  nadal  istnieją  granice  możliwości  medycyny  i  ortopedia  nie  jest  w  stanie  śczynić  cudówś  w  każdym  przypadku.  Możliwości  leczenia  uzależnione  są  od  stopnia  śzużycia  tkankowegoś  (Dziak  i  Tayara  2000).  Dlatego  medycyna  sportowa,  tak  jak  każda  inna  dyscyplina  medycyny,  skupia  się  przede  wszystkim  na  profilaktyce  urazowości  i  dąży  do  maksymalnego  obniżenia  ryzyka  odnoszenia  obrażeń.
Rywalizacja,  będąca  głównym  wyznacznikiem  psychicznym  i  ekonomicznym  tak  wyczynowego,  jak  i  amatorskiego  sportu,  będzie  niestety  śsiłą  napędzającąś  uszkodzeń  i  śchorób  zawodowychś  zawodników,  tj.  zmian  przeciążeniowych  narządu  ruchu.
Konieczność  szybkiego  powrotu  sportowca  do  zdrowia  wymaga  zapewnienia  odpowiedniego  leczenia  po  urazie.  Specyfika  urazów  doprowadziła  do  stosowania  zmodyfikowanych  metod  terapeutycznych,  aby  w  jak  najkrótszym  czasie  przywrócić  pełną  sprawność  fizyczną.
Precyzyjna  organizacja  procesu  rehabilitacyjnego,  jego  prawidłowe  metodyczne  ukierunkowanie  daje  możliwość  podwyższenia  jakości  leczenia  usprawniającego  i  w  wielu  przypadkach  przyspiesza  powrót  do  pełnej  sprawności  sportowej.

Dr  Robert  Walaszek,  dr  Emil  Staszków,  dr  Wiesław  Chwała.  pełna  treść  artykułu  dostępna  u  autora  :  Wiesław  Chawała