Jak wykonać test marszu 6 minutowego?

Na podstawie artykułu: „ ATS Statement: Guidelines for the Six-Minute Walk Test” American Thoracic Socjety w: American Journal of Respiratory and Critical Care Medicine, 2002; vol 166: 111-117.


Test  marszu  sześciominutowego  jest  jednym  ze  sposobów  obiektywnej  oceny  funkcjonalnej  sprawności  pacjenta.  Ocenia  on  pracę  wszystkich  organów  i  układów  organizmu  ludzkiego  zaangażowanych  podczas  wykonywania  ćwiczeń  fizycznych  (  układu  oddechowego,  sercowo-naczyniowego,  krwi,  krążenia  systemowego  i  obwodowego,  jednostek  nerwowo-mięśniowych  i  metabolizmu  mięśni).  Stosujemy  go  głównie  do  oceny  sprawności  funkcjonalnej  pacjentów,  szczególnie  tych  cierpiących  z  powodu  chorób  serca  i  płuc  o  umiarkowanym  i  ciężkim  przebiegu.  Test  marszowy  można  wykonywać  przed  i  po  zastosowanym  leczeniu,  co  da  obraz  jego  skuteczności.  Można  wykonywać  go  jednokrotnie  dla  oceny  aktualnego  stanu  funkcjonalnego  i  porównać  z  opracowanymi  normami.  Test  stosuje  się  także  jako  wskaźnik  do  oceny  chorobowości  i  śmiertelności.  Nie  powinien  być  wykonywany  w  okresie  krótszymi  niż  miesiąc  od  incydentu  zawałowego  i  napadu  dusznicy  bolesnej.  Spoczynkowa  częstość  skurczów  serca  badanego  nie  powinna  przekraczać  120  uderzeń  na  minutę,  ciśnienie  skurczowe  nie  wyższe  niż  180  mm  Hg,  a  rozkurczowe  100  mm  Hg.  Test  należy  przeprowadzać  w  miejscu,  gdzie  możliwe  jest  szybkie  udzielenie  pierwszej  pomocy.  Należy  mieć  przygotowany  tlen,  aspirynę  i  podjęzykową  nitroglicerynę.  Jeśli  pacjent  wymaga  stałego  podawania  tlenu,  test  musi  być  wykonany  z  jego  aplikacją.  Podobnie,  gdy  stosuje  kule  lub  inne  urządzenia  wspomagające  chód,  powinien  wykonywać  test  przy  ich  użyciu.  Istnieje  kilka  sytuacji,  w  których  należy  natychmiast  zaprzestać  dalszego  wykonywania  testu.  Zalicza  się  do  nich:  ból  w  klatce  piersiowej,  duszność,  skurcze  łydek,  obfite  pocenie  się,  chwiejny  chód  i  bladość.

Test  należy  wykonywać  w  pomieszczeniu  zamkniętym,  na  płaskim,  prostym  korytarzu  o  długości  nie  mniejszej  niż  30  metrów.  Punkt  zawracania  powinien  oznaczony  być  słupkiem,  linia  startu  wyraźnie  oznaczona,  a  dystans  podzielony  na  3  metrowe  odcinki  oznaczone  punktami  na  podłożu.  Potrzebny  będzie  stoper,  licznik  okrążeń,  krzesło,  które  można  łatwo  przesuwać.  Pacjent  powinien  mieć  wygodny  strój  i  obuwie,  nie  powinien  wykonywać  intensywnych  ćwiczeń  fizycznych  w  okresie  2  godzin  poprzedzających  badanie.

Przed  przystąpieniem  do  testu  pacjent  powinien  przebywać  w  pozycji  siedzącej  około  10  minut.  Czas  ten  należy  wykorzystać  na  wypełnienie  formularza  testu,  poinstruowanie  pacjenta  o  zadaniu,  które  go  czeka  oraz  dokonanie  niezbędnych  pomiarów:  puls,  ciśnienie,  saturacja.  Następnie  należy  poprosić  badanego  o  powstanie  i  oznaczenie  na  10  stopniowej  skali  Borga  stopnia  odczuwanej  duszności  oraz  odczuwanego  zmęczenia.  Pamiętaj,  aby  przypomnieć  pacjentowi,  że  jego  zadaniem  jest  przejść  jak  najdłuższy  dystans  w  ciągu  6  minut.  Nie  powinien  on  biec,  ani  truchtać.  Jeśli  w  trakcie  poczuje  się  zmęczony  może  stanąć  i  odpocząć.  Możesz  dopingować  pacjenta  w  trakcie  wykonywanego  testu,  co  minutę  mówiąc  mu,  ile  jeszcze  ma  czasu  i  że  dobrze  sobie  radzi.  Badania  potwierdziły,  że  odpowiednie  słowne  motywowanie  badanego  wpływa  na  osiągany  wynik  testu.  Po  zakończeniu  testu  poproś  o  powtórne  wypełnienie  skali  Borga,  zmierz  tętno,  ciśnienie  i  saturację  oraz  zanotuj  długość  pokonanego  dystansu.


W  porównaniu  do  testu  marszu  12  minutowego  opisywany  test  6  minutowy  wydał  się  łatwiejszy  do  przeprowadzenia  i  dokumentowania,  lepiej  tolerowany  przez  badanych  oraz  bliższy  faktycznemu  obrazowi  ich  funkcjonalnych  możliwości.


Agnieszka Śliwka