“Zmodyfikowana terapia wymuszenia ruchu przez ograniczenie w Grupie Piratów”: Badanie randomizowane, kontrolowane

P Aarts OT PhDa,b, P Jongerius MD PhD a, Y Geerdink OTa MSc , J Limbeek MD PhDb,
A Geurts MD PhD b,c
a Department of Paediatric Rehabilitation Sint Maartenskliniek, Nijmegen, The Netherlands,
b Department of Research, Development and Education Sint Maartenskliniek,
c Department of Rehabilitation, Radboud University Medical Centre, Nijmegen, The Netherlands

Cel
Wykazanie, że u dzieci, głównie z jednostronnym dziecięcym porażeniem mózgowym, w wieku: 2.5-8 lat, okres 6 tygodni zmodyfikowanej terapii wymuszenia ruchu przez ograniczenie (ang. modified Constraint Induced Movement Therapy; mCIMT) stosowanej przez aktywności zabawowe, a po nich dwutygodniowy okres treningu ukierunkowanego na cel, realizowanego poprzez zabawy oburęczne i aktywności samoobsługowe, zwiększa spontaniczne wykorzystywanie kończyny górnej bezpośrednio zajętej, zarówno w aspekcie ilościowym, jak i jakościowym oraz wykonywanie zabaw oburęcznych i aktywności samoobsługowych, bardziej niż tradycyjna opieka (ang. Usual Care; UC).

Metody
Przeprowadzono badanie randomizowane z kontrolą porównujące mCIMT w tzw. “Grupie Piratów” (3 godziny, 3 razy w tygodniu) z tradycyjną opieką o tym samym czasie trwania i częstotliwości. Dzieci do badań kwalifikowano z 8 centrów rehabilitacji. Głównymi analizowanymi wynikami były: Assisting Hand Assessment (AHA) oraz ABILHAND-dzieci. Dodatkowo analizowane wyniki stanowiły “Melbernskie badanie jednostronne funkcji kończyny górnej dla dzieci z dysfunkcjami neurologicznymi” (ang.“Melbourne Assessment of unilateral upper limb function for children with neurological impairment”; the Melbourne), Kanadyjski Pomiar Wykonania Zajęciowego (ang.the Canadian Occupational Performance Measure; COPM), Skala osiągania celu (ang. Goal Attainment Scaling; GAS) oraz obserwacja zapisu filmowego (ang. Video Observations Aarts and Aarts, module Determine Developmental Disregard; VOAA-DDD) z różną ilością punków za wykorzystanie niedowładnych: ramienia i ręki.

Wyniki
Całkowita liczba 52 dzieci głównie z jednostronnym mózgowym porażeniem dziecięcym, została włączona do badań: 28 dzieci przydzielono do grupy mCIMT, a 24 go grupy UC. Właściwie wszystkie główne i poboczne pomiary wykazały znamiennie większą poprawę z w grupie mCIMT w porównaniu z UC, z wyjątkiem testu Melbourne, który wykazał pozytywny trend w grupie mCIMT, ni osiągnął jednak istotności statystycznej. Wartości d Cohen’a (wielkość efektu) wynosiły: 0.43 dla AHA, 1.01 dla ABILHAND-Kids, 1.32 dla COPM-Wykonanie, 1.31 dla COPM-Satysfakcja, 0.65 dlae VOAA-B (punktacja częstotliwości ilościowej, zwana także punktacją możliwości), 0.55 dla VOAA-A (częstotliwość jakościowa, zwana także punktacją wykonania) 0.52 dla VOAA-MD (całkowity czas trwania wykorzystania niedowładnej ręki w trakcie zadań, które raczej stymulują do wykorzystania, a nie wymagają użycia dwóch rąk) oraz 0.40 dla Melbourne. Skala GAS wykazała poprawę u 82% z grupy mCIMT i u 23% z grupy UC.

Podsumowanie
Metoda mCIMT połączona z aktywnościami zabawowymi w “grupie Piratów” jest skuteczną interwencją skierowaną dla dzieci, dla poprawy spontanicznego wykorzystania bezpośrednio zajętej kończyny górnej zarówno w znaczeniu ilościowym jak i jakościowym oraz poziomu wykonywania w trakcie zabawy oburącz i aktywności samoobsługowych u dzieci z mpd.

Podziękowania
Grant od Johanna Children Fund (JKF) częściowo wspomógł te badania.